Het Theater
- Het Kamertheater, foto: Kees Hummel
In februari 2000 opende het Kamertheater haar deuren met de voorstelling "Dansend Requiem". Het Kamertheater is gesitueerd in het huis van Manja Bedner, waarin ze woont met haar man Rob en kinderen Julia, Sebastiaan en Merlijn. Op woensdag en soms op zondag wordt de achterkamer omgebouwd in een uur: bank eruit, tribune of bankjes erin. De serre is het toneel. Al is het Kamertheater miniatuur, het is een echt theater. Inclusief zwart doek en rode velours gordijnen.
- De tribune wordt opgezet voor voorstellingen voor volwassenen
Manja Bedner is theatermaker. Zij volgde de Toneelacademie in Maastricht en zij studeerde Theaterwetenschappen in Amsterdam. Zij liep al lang met de ideeën voor een kamertheater rond, waarbij ze zich onder andere liet inspireren door de acteur Peter van der Linden, die in zijn huis in Den Haag een verteltheater heeft en de Poolse theatervernieuwer Jerzy Grotowski.
"Er is maar één element waarvan film en televisie het theater niet kunnen beroven:
de nabijheid van een levend mens.[…]
Daarom is het nodig de afstand tussen acteur en publiek af te schaffen.
Laat de meest drastische scènes maar vlak voor de ogen van de toeschouwer plaatsvinden zodat hij binnen armbereik van de acteur is,
zijn adem kan voelen en zijn zweet kan ruiken.
Dit noopt tot een Kamertheater."
citaat van Jerzy Grotowski
- z/w foto's: Julie Hrudova
"Toen we in dit huis trokken wist ik dat het hier zou gaan gebeuren. Het is groot genoeg en toch intiem". Manja ziet het Kamertheater overigens ook als een vrijplaats. "Hier hoef ik geen trendy theoriën op te hangen voordat ik aan de slag kan gaan. Het Kamertheater is een plek waar ik mijn ideeën zonder omhaal kan realiseren met mensen waarmee ik graag werk."
Sinds de opening is er veel gebeurd en hebben we gezien dat veel van de artistieke ideeën in de praktijk echt werken. De besloten ruimte en de geringe hoeveelheid publiek maken dat er iedere voorstelling opnieuw een intieme sfeer ontstaat, die de acteurs een impuls geeft om zo zuiver mogelijk te spelen. Het Kamertheater vraagt om millimeterwerk. Alles is zichtbaar. Je gaat op je bek als je niet heel zuiver speelt en jezelf kwetsbaar opstelt. Na afloop blijven de acteurs tussen het publiek en ontstaat er vaak een leuk contact; een belangrijke pijler van het Kamertheater.
